Herken jij jezelf nog?
Wat als je jezelf niet meer herkent?
Er zat vaak een ruis die ik niet kon plaatsen. Ik was moe, maar het kwam niet door te weinig slaap. Mijn hoofd draaide overuren; mijn lijf voelde zwaar. Eten was een bijzaak en zelfs de dingen waar ik altijd blij van werd, deden mij niets.
Ik sprak mijzelf toe, boos: ‘Kom op zeg, zit niet zo te zeiken. Stel je niet aan’. Ik probeerde het te vertellen aan anderen, maar al tijdens het spreken voelde ik het al: ze snappen het niet. Dus ik slikte het in. En lachte het maar weg; het zal wel even de drukte zijn…
Onderweg naar huis, op de wc, alleen thuis brak ik dan. Tranen kon ik niet tegenhouden. Maar voordat iemand ze kon zien veegde ik ze weg. Even diep ademhalen en weer ‘gewoon’ doen.
Vanaf dat moment werd het wat stiller.
Niet ineens rustig, want mijn hoofd draaide nog steeds en ik had nog steeds de neiging om alles te moeten en willen oplossen. Maar er kwam iets van ruimte.
Een soort opluchting die ‘zei’: nu even niet meer vechten.
Ik begon kleine dingen anders te doen.
Eerder naar bed, meer letterlijke rust nemen. Een wandeling alleen maken, zonder doel. Gewoon ademhalen, luisteren, voelen wat er eigenlijk allemaal bij mij zat.
Dat voelde in het begin vreselijk ongemakkelijk. Ik wilde het liefst weer doorgaan; zoals ik gewend was.
Maar ik merkte dat hoe vaker ik even stil bleef staan, hoe minder ik hoefde te vechten.
Dat ik mezelf niet steeds hoefde te verbeteren of te bewijzen. Dat het soms genoeg was om te zeggen: dit is het vandaag, meer niet. En langzaam, bijna onmerkbaar, kwam er iets van rust. Niet omdat alles beter werd, maar omdat ik mezelf weer een beetje terugvond. Zonder zelfkritiek, zonder boos op mijzelf te zijn; gewoon mijzelf.
En zo ging ik door, tot het op een dag weer wat beter leek te gaan.
Er misschien iets op mijn pad kwam of uiteindelijk toch een beslissing nam. Maar dit soort periodes keerde toch steeds weer terug en iedere keer duurde de onrust langer, de veerkracht werd steeds korter. Er kwam alleen maar meer moeten, meer gedoe. En ergens raakte ik mijzelf kwijt. In mijn relatie, in mijn werk, in mijn omgeving maar vooral in mijzelf. Ik reageerde gefrustreerd, bozig, ik had een kort lontje.
En hoe het ontstaat?
Geen idee, zelfs niet eens wanneer het begon. Het sloopt erin tot het klaar en op was. En het besef er was dat ik dit niet langer vol kon houden. Dus ben ik gaan stoppen met doen alsof het goed met mij ging. Ik wilde dit niet zijn, dit was ik niet. Niet hoe ik verder wilde ‘vechten’ en ongelukkig wilde blijven.
En dat is misschien nog wel het belangrijkste om te zeggen: het is niet zo dat het nu nooit meer gebeurt.
Er zijn nog steeds dagen dat het schuurt, dat ik moe ben, dat mijn hoofd weer sneller gaat dan ik zelf kan bijhouden. Ik voel nog steeds soms die oude neiging om door te rennen, om het op te lossen, om niet te voelen.
Alleen herken ik het nu eerder.
Ik voel het in mijn adem, in mijn schouders, in hoe snel mijn lontje korter wordt. En in plaats van dóór te gaan, blijf ik even staan. Een stap terug, naar rust en wat ruimte maken. Niet om het weg te duwen, maar om het niet weer te laten opstapelen.
Dat is voor mij het verschil.
Niet dat het nooit meer gebeurt, maar dat ik mezelf niet meer verlies als het gebeurt. Ik weet nu dat het niet erg is om even niet te weten hoe verder. Dat het geen schande is als je de boel niet meer overeind houdt. Soms is het gewoon tijd om eerlijk te zijn; naar jezelf, over wat te zwaar is geworden.
Want ergens onderweg zijn we gaan geloven dat doorgaan hetzelfde is als sterk zijn. Maar echte kracht zit niet in altijd volhouden. Echte kracht zit in durven stoppen, te erkennen dat het niet meer lukt, voelen wat er is, en langzaam, stap voor stap, weer terugkomen bij jezelf. En beseffen dat je goed bent zoals je bent.
Herkenning? Deel je verhaal
Iedereen heeft zijn eigen verhaal. Laat mij jouw verhaal horen en ontdek hoe we samen erkenning en kracht kunnen vinden. Je hoeft het niet alleen te dragen. We hoeven niet meteen te ‘oplossen’. Gewoon even delen is al genoeg.
Als je klikt op de knop deel jouw verhaal. Dan kan je mij meteen een mail sturen. Hierin hoor ik graag je verhaal en wie weet heb je nog een aantal vragen. Stel ze gerust.