Ik moest huilen

Startmoment

Laatst was ik wat aan het rondstruinen op het internet en kwam een heel mooi gedicht tegen. Ik weet niet wie het heeft geschreven, dus dat moeten jullie mij schuldig blijven. Het gedicht gaat over relaties en communicatie.

Startmoment

 

Ik moest huilen.
“Huil maar niet”, zeiden ze,
“er zijn zoveel mooie dingen in het leven.
Richt je leven gewoon anders in.”
Ik keek en deed alsof ik lachte.
Maar ik huilde er niet minder om….

Ik moest huilen.
“Huil maar niet, zeiden ze.
“Zet het uit je hoofd, ga even op vakantie
en je zal zien dat het daarna beter gaat.”
Ik zag een mooi wit strand in mijn hoofd,
Maar ik huilde er niet minder om.

Ik moest huilen.
“Huil maar niet”, zeiden ze.
“Ik ken zoveel mensen die dit meemaakten,
en daar kwam het ook goed mee.”
Dapper slikte ik mijn tranen weg
Maar ik huilde er niet minder om..

Ik moest huilen.
“Huil maar”, zei ze, “je hebt gelijk..”
“Het is vreselijk”.
“Ik heb geen woorden om je te troosten”
Liefde vol zat ze naast me.
Ik reageerde niet
Maar langzaam, heel langzaam,
Hield het huilen op….

 

Praten met elkaar

Praten of communiceren hoeft helemaal niet met zoveel woorden. Je hoeft geen prater te zijn. Wij zijn snel geneigd om onze eigen ervaringen gevraagd en ongevraagd te geven, vaak vanuit een angst of uit goede bedoelingen. Daarbij gaan wij soms ook voorbij aan het verdriet dat er ook mag zijn. Verdriet is nodig om iets te verwerken, natuurlijk kan je het wegstoppen, maar het komt een keer dubbel zo hard terug.

Dus praten hoeft niet met zoveel woorden, het kan ook met gebaren. Een arm om iemand heen, samen zijn en samen dingen doen. Samen huilen en samen lachen, herinneringen ophalen en nieuwe herinneringen maken met elkaar.

Maar als je wel wilt praten?

Maar praten is niet makkelijk voor jullie, om welke reden dan ook? Probeer dan eens om elkaar een brief te schrijven. Deze kan je aan elkaar voorlezen of laten lezen. Schrijf hierin wat je maar wilt zeggen. Niet op een kwetsende manier, maar vanuit jezelf. Deze brieven kunnen zorgen voor een opening om met elkaar te praten.

Of ga samen wandelen of een stuk autorijden. Ja het klinkt misschien wat statisch, maar geloof mij de beste gesprekken worden gevoerd in een auto. Je kiijkt elkaar niet aan, er is geen oogcontact, geen zicht op non-verbale signalen. Je gaat je namelijk best kwetsbaar opstellen en bent misschien gespannen voor de reactie. Het autorijden of het wandelen heeft al een ontspannende werking. Je kan met elkaar praten zonder afgeleid te raken door elkaars reactie.

Startmoment

Zorg dat je begrip krijgt voor elkaar. Wuif de problemen en gevoelens van de ander niet weg. Denk niet voor de ander, maar vraag he het zit. Dit houdt misverstanden weg binnen jullie relatie. Want als je ‘praat’ met elkaar kan dat opluchting geven, begrip voor elkaar, weet je hoe de ander denkt, wat de ander wil. Het zorgt voor een open relatie met eerlijkheid en respect. Hoe fijn is het om te weten wat je aan elkaar hebt, dat je niet steeds een drempel over hoeft om iets te delen of te vragen.  

 

‘Praten’ is zowel zichtbare als onzichtbare communicatie. Het gaat om respect voor de ander


Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Een gedachte over “Ik moest huilen

  • Frank Eikelboom

    Hallo lieve Miranda,

    Weer een prachtig stuk geschreven!!
    Uit eigen ervaring weet ik dat praten, luisteren, er zijn, non verbaal etc, heel belangrijk in een relatie/vriendschap is.
    Het gaat nooit om de kwantiteit maar om de kwaliteit. Als je niet open en eerlijk met elkaar kunt communiceren is het beter om afscheid van elkaar te nemen.
    Een van mijn spreuken is. We lopen samen over het pad bij een splitsing kun je afscheid nemen of samen het nieuwe pad opgaan.
    Zo blijf je altijd met een open blik, zonder knellende schoenen of gedachten ,in de wereld staan.

    Hartelijke groet
    Frank Eikelboom