Veerkracht leer je niet altijd van goede voorbeelden
Soms leer je het juist doordat je op een gegeven moment beslist: zo wil ik het níet. En dat je vanaf dat moment een andere weg gaat bouwen; steen voor steen.
Ik was een jaar of twaalf, dertien. En ik weet nog precies het gevoel: kijken naar wat er om me heen gebeurde, naar hoe er met elkaar werd omgegaan; de agressie, de gesloten deuren, het gebrek aan echte verbinding en diep van binnen denken: dit wil ik niet. Niet voor mezelf. Niet later. Nooit.
Dat klinkt misschien groots voor een kind van die leeftijd. Maar het was geen zomaar gedachte. Het was een stille, vastberaden keuze. Eentje die ik de jaren daarna steeds opnieuw heb moeten kiezen. En dat ik nog steeds kies.
Veerkracht hoef je niet mee te krijgen. Je mag hem ook zelf opbouwen; vanaf nul, als dat nodig is.
Niet ondanks je verleden. Dankzij wat je ervan maakte.
Er is een hardnekkig idee dat veerkracht iets is wat je meekrijgt. Vanuit een stabiel thuis, een warm gezin, ouders die je leren dat je fouten mag maken. En ja; als je dat hebt gehad, is dat een cadeau.
Maar wat als je dat niet had? Wat als het thuis waar je opgroeide juist het tegenovergestelde liet zien? Geen veiligheid, geen open gesprekken, geen ruimte om kwetsbaar te zijn?
Dan bouw je veerkracht op een andere manier. Niet door te kopiëren wat je zag. Maar door bewust te kiezen wat je níet wil overnemen. En dat, die bewuste keuze, is misschien wel de krachtigste vorm van veerkracht die er bestaat.
Het lastige: je draagt het toch mee
Hoe bewust je ook bent en hoe jong je die beslissing ook hebt genomen, patronen uit je vroege omgeving verdwijnen niet zomaar. Ze zitten in hoe je reageert als iets tegenzit. In hoe je communiceert als je je niet gehoord voelt. In hoe snel je dichtgaat, of juist losbarst, als de spanning oploopt.
Dat hoort bij neurologie. Ons zenuwstelsel leert van herhaling, en in een omgeving waar agressie of stilte de norm was, heeft het geleerd om daar op een bepaalde manier op te reageren. Dat afleren; dat kost tijd. En eerlijkheid naar jezelf.
Ik ben er zelf mee bezig geweest. En ik ben er nog steeds mee bezig. Want dit is geen kwestie van één inzicht en klaar. Het is een proces. Een levenslang, eigenlijk. Maar wel een dat het waard is.
Je hoeft niet te doen alsof je verleden er niet was. Je mag er anders mee leren omgaan.
De keuze om het anders te doen en wat dat vraagt
Beslissen dat je het anders wil, is één. Het ook volhouden, dag na dag, in kleine momenten, dat is het echte werk. En dat vraagt iets specifieks: je moet leren communiceren op een manier die je nooit hebt gezien. Je moet leren omgaan met conflict zonder te vluchten of te exploderen. Je moet jezelf toestaan kwetsbaar te zijn, terwijl je diep van binnen geleerd hebt dat kwetsbaarheid gevaarlijk is.
Dat is niet niks. Dat is eigenlijk enorm.
En toch zie ik het steeds weer bij vrouwen en bij mezelf: het kán. Niet door alles ineens anders te doen. Maar door steeds kleine keuzes te maken die iets meer richting zijn wie je wil zijn. En minder richting wie je niet wil zijn.
Waarom je lichaam hierbij helpt
Eén van de dingen die mij het meest heeft geholpen in dit proces, is bewegen. Niet als straf, niet als manier om iets te bewijzen, maar als verbinding met mezelf. Als een manier om uit mijn hoofd te komen en in mijn lijf te zijn.
Want in een omgeving waar je als kind altijd alert moest zijn, raak je gewend om in je hoofd te leven. Om te scannen, te analyseren, te overleven. Je lichaam wordt iets wat je met je meedraagt, maar waar je niet echt in woont.
Bewegen brengt je terug. Het kalmeert je zenuwstelsel. Het laat je voelen dat je veilig bent, hier, nu. En vanuit die rust, vanuit dat gegronde gevoel, kun je anders denken. Anders reageren. Anders kiezen.
Dat is geen bijzaak. Dat is de basis.
Mindset: niet wat je hebt, maar wat je traint
Ik geloof niet in mensen die “gewoon positief zijn van nature”. Ik geloof wel in mensen die hebben geleerd, vaak met vallen en opstaan, om anders naar zichzelf en hun situatie te kijken.
Een mindset is geen persoonskenmerk. Het is een vaardigheid. Net als spieren die je traint. En net als bij fysieke training geldt: het begint onwennig, het doet soms pijn, en er zijn dagen dat je geen zin hebt. Maar de opbouw is er. Steen voor steen.
Voor mij begon het op die leeftijd van twaalf, dertien jaar, met de stille bewustwording dat ik iets anders wilde. Maar het echte trainen? Dat begon pas veel later. En het stopt nooit echt.
Misschien herken je iets in dit verhaal. Misschien niet de details,
maar wel het gevoel: opgegroeid in iets wat je niet wilde kopiëren,
en nu, ergens in je leven, zoekend naar wie jij dan wél wil zijn.
Dat zoeken, dat is geen zwakte. Dat is het moedigste wat je kunt doen.
En als je daar iemand bij wilt, iemand die begrijpt dat dit niet
alleen over sporten gaat, maar over heel wie je bent, dan ben ik er.
— Miranda
Werken aan kracht van binnen én van buiten?
Bij Startmoment kun je op drie manieren met mij aan de slag. Afhankelijk van wat bij jou past op dit moment.
- Personal training: 1-op-1, op jouw tempo en niveau
- Wandelcoaching: bewegen en coaching in de buitenlucht
- KrachtBalans 45+, het online programma dat vitaliteit, mindset en bewegen combineert
Plan een vrijblijvend kennismakingsgesprek via onderstaande knop